Przejdź do głównej zawartości

 10.10. 2020r.



 Uparta miłość r.23 [2]



        Wszystko wskazuje na to, że za troje – rzekł Adaś z uśmiechem.
 To stwierdzenie podwoiło  serdeczność gospodarzy. Miło się rozmawiało, lecz Mirce kleiły się oczy ze zmęczenia, widząc to gospodyni zaprowadziła ją do dawnego mieszkania Sabinki  i wróciła  po Adasia. Ten jednak wolał wrócić do teściów. Wobec tego gospodarze zajęli się resztą towarzystwa. Było miło, lecz zrobiło się późno. Przed odejściem Adam, zajrzał do żony – spała smacznie rozrzuciwszy ramiona.

         Chłopcy pobiegli przodem, żeby wszystko opowiedzieć mamie; panowie szli spacerkiem rozmawiając. Tato zwierzył się ze swego kłopotu; niepokoiło go zdrowie żony.
 – Boję się, że to może być coś poważnego, mówię ci nieraz to aż przykucnie z bólu. A wspomnij jej o lekarzu, to by cię przetrąciła. Może byś z nią pogadał, nawet trochę postraszył.
 – Tato, tu nie trzeba wymyślać strachów, wygląda  to na przypadłość kobiecą. A wśród nich bywają bardzo groźne niestety.
 W domu czekała ich druga kolacja, przy niej zięć musiał dokładnie opowiedzieć,  o pobycie żony w szpitalu, co mówili lekarze, co z pracą, no i kto będzie pomagał, gdy Adam pojedzie do Poznania , do pracy. Tu mama zapowiedziała, że  w najbliższym czasie przyjedzie, żeby posprzątać, a jest co robić, bo podczas nieobecności gospodyni  nareszcie kompletnie urządzono dwie łazienki – na górze i na dole. Adam stanowczo odradzał przyjazd, bo raz, że trzeba jeszcze pomalować, a dwa, że Tomek obiecał zająć się tym.  
  – Pomieszkuję, jak wiecie u wujka Józefa, no i tak się zgadało, że dobrze by Tomkowi zrobił pobyt na wsi. Ma jakiś przymusowy urlop w tej swojej gazecie i powinien zniknąć na jakiś czas. Poza tym, coś mama słabo wygląda. Dobrze by było porobić badania. My chcemy mieć babcię na chodzie, jak się maluszki urodzą.
  – Józka chłopaki  za bardzo w politykę się wdają. Dziennikarz dobrze, jak jest obiektywny; inaczej czekają go kłopoty – rzekł tato popijając ziółka na noc.
 Adam patrzył na teściową, ta  dłuższą chwilę milczała.

          – E tam – machnęła ręką – samo się przyplątało, to i samo przejdzie!  A jakby nie daj Boże coś, to słyszałam o takim jednym pod Łodzią, co leczy przez dotyk.. Adam przerwał:
 - Mamo, zawsze byłem pełen uznania dla mamy, jako osoby mądrej, rozsądnie postępującej, twardo stąpającej po ziemi, skąd takie niemądre pomysły? Przecież ci wszyscy niby leczący, to zwykli oszuści, ; zbijają kokosy na ludzkim nieszczęściu.
 – A ta wasza medycyna, to wszechmocna? Mało ludzi na tamten świat wysyłacie trując ich chemią?! Mało umiera przy operacjach źle przeprowadzonych?! I mama tak się zaperzyła, że obaj panowie pośpieszyli łagodzić, uspakajać, bo po co się denerwować przed spaniem?

         Rano Adam zamierzał pójść z tatą do biura i zadzwonić do rodziców, że przyjedzie z żoną. Na to weszła Mirka wyspana, rześka i zadowolona. Jej gospodarze już poszli do pracy. Zaraz od progu oświadczyła, że sobie wszystko przemyślała i że chce  jakiś czas pobyć u babci.

         – A gdzież ty dziecko pojedziesz tam na kupę? I zaraz oboje rodzice poczęli opowiadać, jak Szymon przyjechał bagażówką, jak spakowali rzeczy i pojechali do Białośliwia. Córka upierała się przy swoim, więc tato obiecał, że zadzwoni do babci i uprzedzi o wizycie młodych. Adam liczył, że po drodze uda mu się przekonać żonę  i po krótkich odwiedzinach u babci, pojadą do Stargardu. Ale Mirka trwała przy swoim, więc jechali pełni obaw, co zastaną.

          Niepokój rósł w miarę, jak zbliżali się do zabudowań Miłorzębówe. A babcia wyszła im naprzeciw, wyściskała oboje z taką wylewnością, jakiej się nie spodziewali. Zapraszała do mieszkania i opowiadała, jak się popłakała, jak jej syn Józef powiedział, że wnusia w szpitalu. Ożywienie i serdeczność zniknęły jednakże, gdy zapytali o Brygidę.
 Westchnęła głęboko i wyznała, że jest samiuteńka, bo syn całkowicie od niej się odwrócił, a mąż  - stary osioł – jest po stronie młodych.
 - A i Józek, taki niby do mnie przywiązany, a obiecał  bratu, że pozałatwia wszystko tak, żeby oni w Poznaniu wzięli ślub! Zajęła się obiadem , bardzo rada, że ma kogo karmić i komu się wyżalić. I powtarzała wciąż;
 - Nic lepszego nie mogliście wymyślić, bardzo dobrze, żeście o mnie pomyśleli. Nie bój się, Adam , tu nie ma  żadnych awantur. Tu jest cicho,  aż za cicho! Oni siedzą na swojej stronie, Brygidki prawie nie widuję; jak mała się wyrwie na podwórko, to ją zabiera, jakby jej coś groziło. Szymon odzywa się tyle, co musi, ojciec to samo. Mirusia tu sobie odpocznie, świeżego mleczka popije, jajek prosto od kury poje. I babcia tuliła oboje, rada, że ma komu okazać dobroć swego serca. Dusza jej bowiem tak ściemniała, że nieraz własnych myśli się bała

          No i byłoby Mirce, jak u pana Boga za piecem, gdyby nie chodziła do Brygidki i nie próbowała ich pogodzić. Dziewczyna źle wyglądała i źle się czuła. Puchły jej nogi, miała skoki ciśnienia ; przyjmowała różne leki, ale bez poprawy. Mirka nie mogła sobie darować, że nie poszli do młodych z Adamem, na pewno znalazłby jakiś ratunek. – Brygidka opowiadała, jak Józef namawiał ją do przyjazdu do Poznania i wizyty u dobrego urologa.
 – Tylko, że ślub za miesiąc, muszę jakoś wytrzymać.

  – Kochana moja, ale to kupa czasu, wystarczy, że zmienisz leki na skuteczniejsze. Przecież ja mogę zająć się Anulką.
 – A może lepiej, żebym umarła, tyle ludzi cierpi prze ze mnie. W domu było źle, mama płakała po kątach, siostry wstydziły się mnie i tu jest nie lepiej. 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

31 październik 2018r.  W życiu bywa różnie5       W             zasadzie nikt nie był jej teraz potrzebny, najtrudniejszy okres minął.   Agnieszka dostawała stypendium, były małżonek od czasu do czasu przypominał sobie, że ma troje dzieci i przysyłał parę złotych. Dzieciaki były na tyle samodzielne, że mogła brać dodatkowe dyżury i radziła sobie całkiem nieźle z utrzymaniem rodziny. Postanowiła, że nic w swoim życiu zmieniać nie będzie. Kończył się właśnie kolejny rok i Iwona umyśliła sobie, że urządzi u siebie składkowego Sylwestra - korzystając z tego, że babcia wzięła do siebie dzieci na przerwę świąteczną.   Dobrze wstawiona Bożka przyjęła pierścionek zaręczynowy od swego adoratora i starała się nie myśleć, co będzie jutro. Zaraz po północy przyszedł niespodziewanie nieproszony gość - Rysiek. Był trzeźwiutki i bardzo poważny. Złożył Iwonie życzenia, a później ukląkł przed nią i wyrzekł głośno -Pani Bożeno, ja panią kocham. Jest pani dla mnie najukochańsza, jedyna
6.01.2024r. Uparta miość .III r.6[2] Pani Pelagia, widząc, że Mirce wrócił spokój, siadła naprzeciwka i poczęła wykładać swoje racje. - Pani Aldona nawet połowy swoich sprzętów nie zabrała; kazała mi szukać kupca. Na co jej stare graty, przecież te Żaki, to bogacze - mają rzeźnię, prowadzą sklep mięsny, co im bida zrobi? - . Nasza Aldonka dobrze zrobiła, ze nie patrzyła, że ten Jakub gruby, że prostak - liczy się serce. Ona by pani wszystko darmo dała, tylko na co to dyrektorce? - Komu oddała klucze? - Jeszcze nikomu, ale , kochana, pomyśl, gdzie się pakujesz.Ja dobrze pamiętam Baciarkową; przemiła kobieta. Jeszcze szkoła nie była gotowa - oni zamieszkali. No i co? Może trzy może cztery lata i zmarniała. Baciarek - młody wdowiec uwijał się i w domu, bo było dwoje dzieci i w pracy. Szkołę wykończył, dzieci wykształcił i niestety rozm stracił. Pani już była, jak ta Wioletta tu nastała/? Zadręczyła chłopa. Kiedy go brakło, to takie Sodomy, Gomory tu wyprawiała, że strach! Na szczę