23 czerwca 2018r.
Witajcie!

 Cisza powoli staje się luksusem. Brakuje jej w domu i poza nim. A tylko w ciszy da się porozmawiać z samym sobą i Panem Bogiem. Szanujmy ją, rozkoszujmy się, smakujmy, jak wodę źródlaną!

Cała istota rzeczy [5]

Następnego dnia, rano listonosz przyniósł list z dawno  oczekiwanym wynikiem badań. Wiadomość była radosna – nie było komórek nowotworowych! Wobec tego mama uznała, że trzeba dać na mszę świętą – trzeba podziękować Panu Bogu.
  W trakcie przygotowań do wyjścia, wpadł jej do głowy pomysł, że można by dziś ochrzcić dziecko. No bo niech go jutro zabiorą i co? Wobec tego Agnieszka pobiegła na pocztę do swych przyjaciół, zwerbować chętnych na chrzestnych, a mama zadzwoniła do księdza, czy coś takiego da się przeprowadzić. Zaprosił na wieczorną mszę

Dziecko zostało ochrzczone – Michał Jaworski – Tak się maluszek nazywał od dziś. Zaprosiły księdza i rodziców chrzestnych na uroczysty, niedzielny obiad; a teraz pośpieszyły na plebanię, gdyż proboszcz chciał porozmawiać.
   Po dopełnieniu formalności, przyglądał się chwilę, jak Agnieszka układa malucha w nosidełku; po czym zapytał:
   -Słuchaj no, kochana, czy ty aby na pewno chcesz oddać to dziecko?

Agnieszka rozpłakała się.
  – Sama nie wiem, proszę księdza.  No bo, jak on tak śpi ufnie do mnie przytulony, albo tak na mnie patrzy, aż czoło marszczy ,tak mi się przygląda, to wtedy, gdy pomyślę, że oddam go, gdzieś, gdzie go nikt nie chce...

Tak, tak jego nikt nie chce – wtrąciła mama – za parę dni będzie miesiąc, jak dziecko jest u nas. Ileż to razy nam mówili – Jutro będzie zabrany, pojutrze, za tydzień. Tu będzie umieszczony, tam – i co? Nikt go nie zabiera, nikomu nie spieszno, nigdzie go nie chcą