9 września 2018r.

Pomoc wzajemna

 Pracowałam w sanatorium jako recepcjonistka. Dwa razy w tygodniu przychodził masażysta i brał klucz od swego gabinetu. Nosił przyciemnione okulary, zastanawiałam się nieraz, czy w ogóle na mnie patrzy. Trochę mnie intrygował, tym bardziej, ze na moje usilne prośby, by przyjął mnie na masaż ,odpowiadał, że nie ma wolnego terminu, nie upchnie mnie i już!

  Przyszło gwałtowne załamanie pogody – jak to w jesieni - i  biedakowi weszło cos pod łopatkę, tak że ledwo ruszał ręką. Pożalił się,  że ciągnie resztką sił, nie ma nikogo na jego miejsce, a masaże zostały wykupione przez kuracjuszy. Powiedział, że ma co prawda maść, ale  nie ma kto wklepać mu  ją tam, gdzie trzeba.
   Zaproponowałam, że jak najbardziej mogę pomóc. Był tak zdesperowany, że natychmiast  zdjął fartuch i koszulkę;  a ja nie bacząc na wchodzących i wychodzących wykonałam zabieg. Pomogło. Od tego czasu zaczął przesiadywać w recepcji; a gdy odłożył okulary, a gdy  popatrzyłam w te piękne. piwne oczy....
   Już zimą doszliśmy do porozumienia, że chcemy sobie wzajemnie  pomagać w życiu, nie tylko masażami . Latem wzięliśmy ślub. Niedługo minie pięć lat  od kiedy mam osobistego masażystę!