30.05.2020r.


Uparta miłość r.17[2]

–        Gdy wracała z pracy, podawał obiad, a później szli na spacer do tegoż lasu Wracali, gdy zachodzące słoneczko różowiło śnieg na świerkach
  . Któregoś razu, gdy tak szli, dogonili ich Dalszewscy; pani Renia pchała wózek z Kasią a mąż ciągnął sanki z Maciusiem.

–          – Jak się masz mój sąsiedzie? – zawołała Mirka do Maćka – nie przykrzyło ci się za siostrzyczką? – chłopiec od chrzcin był u babci, dopiero na Święta wrócił do domu.
  Nic nie odpowiedział, ale zrobił miejsce, żeby siadła za nim na sankach. Usiadła, a pan Stasiu tak się postarał, że wkrótce synek z sąsiadką leżeli w śniegu.
  Później panie woziły panów, i choć się wysilały, panowie nie pospadali. Żartów, śmiechów było co niemiara.
 Gdy wracali, pani Renia wypytywała, jakie mają plany na Sylwestra; gdy się dowiedziała, ze żadnych- nieśmiało poprosiła, czy by nie zostali z dziećmi. Mirka nie dała wiążącej odpowiedzi, musiała porozmawiać z mężem. Ten nie miał najmniejszej ochoty.

–            – Pierwszy Sylwester na swoim i co z cudzymi dziećmi mamy siedzieć? 
  - Na bal geesowski tez nie  chcesz iść.
   –  Wybacz, ale nie  chcę! Musiałbym się dobrze upić, żeby wytrzymać te nudne dywagacje polityczne, które w zasadzie sprowadzają się do jednego: niech reformują, przerabiają, ulepszają wszystko wkoło, byle mnie i moich bliskich, w naszym ciepełku nie ruszali! Nie jest tak?

–           – No dobrze, jak nie chcesz, to nie pójdziemy, będziemy w domu i sąsiedzi też musza być w domu z dziećmi; a pan Stasiu miał być przy biletach na ich balu Komitetu Rodzicielskiego – drążyła ostrożnie.
   – A  ten cały Bogdan, nie mógłby posiedzieć przy bratankach, niedawno go widziałem u Stasiów.
  – A gdzie ci Bogdan będzie siedział przy dzieciach! Zresztą pojechał do Poznania, Renia mówiła, że znalazł byłą żonę i zabiega o zgodę. Właściwie to aktualną żonę, bo rozwodu nie mają.  Przed Świętami, jak z nim rozmawiałam, to już miał umowę – w połowie stycznia wypływa na pół roku.

–          – Dziwny człowiek – rzekł Adam. 

–          – Wcale nie dziwny; po prostu samotny i bezdomny. A mężczyzna samotny, przeważnie jest bezradny, jak dziecko we mgle – tu Mirka zrobiła oko do męża. Rozważywszy wszystko, poszli wieczorem do sąsiadów, powiedzieć, że posiedzą w Sylwestra z dziećmi.
   Dzieciaki na dobre posnęły dopiero po północy. Znużeni opiekunowie posnęli tam, gdzie siedzieli ; Mirka w fotelu, przy łóżeczku Kasi, Adam na tapczanie, przytulony do Maćka.
  Gdy nad ranem wrócili gospodarze nikogo nie budzili; dołożyli do pieca, poprzykrywali śpiących i sami się położyli  Dopiero wygłodniała Kasia obudziła towarzystwo. Wspólnie przygotowali śniadanie i radośnie wznieśli toast za  Nowy, pełen nadziei i oczekiwań .
   Przy kawie i cieście opowiadali sobie, jak minęła noc. Adam, śmiejąc się pokazywał , jak oswajał Kasię ze swoją twarzą. Tu pomocna okazała się chustka, którą mu żona zawiązała na głowie, A Maciuś, to taki mały cwaniaczek – udawał, że śpi, a za chwile na paluszkach szedł na ganek patrzeć, czy rodzice nie wracają.

–          Dalszewscy opowiadali o balu i o najważniejszym wydarzeniu, które zdominowało wszystko; jakiś dziwny atak, któremu uległ kierownik Baciarek. No i niewiarygodna obojętność na to żony – pani Wioletty.

–           Młodzi Zalewscy nareszcie poszli do siebie, napalili w piecu, zjedli, co im Renia dała na odchodne i zapragnęli przewietrzyć się trochę. Ale, jak szybko wyszli, jeszcze szybciej wrócili – zaczynała się  niezła zadymka! Wiało i kurzyło śniegiem niemiłosiernie.
  Następne dni i tygodnie  przynosiły nowe opady, Adam podróżował pociągiem, dopiero pod koniec stycznia zelżało. Odwiedził rodziców i tato znów użyczył mu samochodu. Mogli wreszcie pojechać do Pogórza.

–          Mama na ich widok rozpłakała się z wielkiej radości, chłopcy podskakiwali z uciechy, tato wśród ukłonów zapraszał do domu.  Nawet sąsiadka wyszła na ganek, i ona była rada widzieć Młodych..

–          Mirka ocierając oczy weszła w rodzinne progi. Ach, jak miło, jak słodko móc przytulić braci, mieć rodziców tuż obok, pochodzić po mieszkaniu, dotykać sprzętów po tylu miesiącach nieobecności!

–           Nim mama  nakryła do obiadu musieli iść z tatą obejść podwórko zobaczyć świnki, kaczki, kury, nowe klatki z królikami i nowe zagródki

–         Stół był zastawiony tyloma smakołykami, ze ucztowali do wieczora.

–        Po wieczornych obrzadkach przyszła Grzelakowa z dziadkiem Czyżewskim też nie z pustymi rękoma. I nie można było wstać od stołu i trzeba było opowiedzieć najbliższej sąsiadce o życiu na swoim.  Pani Krysia dzieliła się tym, co w jej rodzinie. Helcia  ma dorodną córeczkę, a teraz spodziewa się drugiego dziecka, a u Basi, jak nic, tak nic – choć bardzo by chcieli.
  Brygidka męczy się w tym wieczorowym ogólniaku. Siedzi po nocach i się uczy, nieraz aż  płacze , bo tej całej matemy pojąć nie może. Mówię jej – Rzuć to w diabły i tak robotę dostaniesz.  A ona na to;
   - No i co ma m Waldka zawieźć? .

–          Tyle, że jej nie chodzi o Waldka, tylko o Łukowską, wiadomo!. Jasio też mądry chłopak, nie ma takiej maszyny, co by nie poradził naprawić. Ale bo to mu się chce? Tylko kolesie się liczą, na motorze pojeździć, jakie piwko wypić No i z nim mam najgorsze utrapienie – kończyła swoją opowieść pani Krysia.
   – O to, to – przytakiwał dziadek Czyżewski, który był już stałym domownikiem u Grzelaków – Jakby tak Sabina znalazła mu szkołę i robotę na Śląsku, jak obiecała, to by było dobrze.. Jemu pieniądz najbardziej przemawia do rozumu.
  – E tam, Sabina do obiecanek pierwsza, a jak przyjdzie co do czego, to jej trzeba pomagać. Dziadek poczuł się obrażony tą uwagą Grzelakowej i więcej się nie odezwał. Nazajutrz , po porannej kawce, gdy zamierzali pakować torby, przyszli państwo Łukowscy.

–           – Kto to słyszał, żeby do wujostwa nie zajrzeć?!  - mieli żal i pretensje -  Jak nie mogliście przyjść, było chłopców wysłać, to my byśmy przyszli!

–           Zawstydzeni, zmienili plany. Postanowili jeszcze się pogościć; a w niedzielę wyjechać skoro świt, tak, żeby wstąpić do Rostowa, no i żeby Adam przed nocą zajechał do Szczecina.
  Przy suto zastawionym stole ucztowali i rozważali co by trzeba w kraju zmienić, żeby nareszcie ludzie nabrali  chęci i zapału, takiego jak był zaraz po wojnie.

–           –