22.05.2022r. Upata miłość t.II r.19[4] Po jej wyjściu Mirka siedziała długą chwilę z twarzą ukrytą w dłoniach, bliska płaczu. - Nie desperuj tak, córcia.Melania już taka jest, przecież pamiętasz; nikomu nie przepuści i na nikogo nie zważa. - Ale mogliśmy się pofatygować po powrocie. Wszystko inaczej by wyglądało. Zamiast pomóc Waldkowi, pogrążyliśmy sprawę zupełnie. - E,tam, pogrążyliście! A co więcej ty, albo Adam byście wskórali w sierpniu? Starzy Zalewscy gościli u nich przez trzy dni; któregoś wieczoru Marynia zaszła do nas na pogaduszki. Mówiła, że z Melanią jest taki kłopot, że nie chce przyjąć do wiadomości, że Waldka i tę panią, która na zdjęciu stoi obok niego, może coś łączyć. Myśli, że jak pokrzyczy, nóżką tupnie, to coś zmieni. Moim zdaniem, to chłopak przez nią wyjechał i przez nią bierze sobie starszą, by była i żoną i matką. - Od kiedy pamiętam, ten chłopak był dziwnie chowany - z jednej strony spełniali jego zachcianki, a z drugiej nie mógł mieć swego zdania - dopowiedział tato, wyraźnie rozdrażniony wizytą Łukowskiej. Nie tak sobie wyobrażali wizytę młodych, nie o takiej gościnie marzyli przez długie tygodnie czekania. Ktoś nieśmiało zapukał do drzwi. - Można ? - Grzelakowa stała w progu, a za jej plecami chował się zawstydzony chłopaczek. - No co ty, Krysia. wchodź, nie stój w sieni. - A bo gości macie, nie chciałabym przeszkadzać, ale muszę. Mirka wstała i serdecznie witała sąsiadkę. - No daj rączkę. Jak się nazywasz mały elegancie? - Bartos Rogowski - odparł cicho chłopczyk. - Dawno żeśmy się nie widziały, proszę siadać - zapraszała. - Z miłą chęcią bym posiedziała, pogadała, ale mam mało czasu, muszę iść do obory, a małego nie mam z kim zostawić. - Jak to do obory? Przecież jesteś na chorobowym - zdziwiła się Lisowa. - No jestem. Mam zwolnienie na cały miesiąc. Popatrz , Mirusia. jak mi reumatyzm palce powykręcał. Przez to wzięłam Bartka na ten czas do siebie. U Helci małe w lipcu się urodziło; i budowa i gospodarstwo i maluszek -to chcę ich trochę odciążyć. A do obory idę za Bernasiową. Była i prosiła, aby za nią robić dziś i jutro. - Tu mieszkają jacyś Bernasiowie? - gość usiłował przypomnieć sobie takie nazwisko. - Ty ich nie znasz, córcia. oni tu mieszkają od wiosny, w tym długim bloku za kuźnią. On traktorzysta a ona w oborze pracuje. - Bardzo porządni ludzie, tylko syn nic nie wart - dopowiedziała Gzzelakowa. - żonę z porodówki przywiózł i poszedł pić. A w tych starych czworakach koło pałacu, to w piecach trzeba palić, jak i u nas. Po wodę do kranu chodzą dobre sto metrów. No to Bernasiowa mówi, że tak synowej nie zostawi; tym bardziej, że tam i drugie dziecko jest, najwyżej półtora roczne.