Przejdź do głównej zawartości
15.05.2023[5] Uparta miłość t.II r.31[5] Nasiliły się upały, nie było dnia bez wiadomości o pożarach. Z tego względu Mirka skróciła pobyt u rodziców i wróciła do domu ratować roślinki w ogrodzie. Dzięki staraniom Reni i kwiaty i warzywa trzymały się nieźle.Pomyślała, ze po takim czasie, przy szkole wszystko uschło na wiór. Wybrały się więc z Jagusią, ratować, co się da.Spotkały tam dwie byłe uczennice zajęte podlewaniem rabatek. Dziewczyny skończyły szkołę i dawne poletko VIIIb absolutnie nie musiało ich obchodzić. Stanęła wzruszona; przysiadły na ławeczce i dziewczyny opowiedziały o tym, że pracują według grafiku razem z rodzicami, dlatego wszystko tak kwitnąco wygląda.Bardzo poruszona zaprosiła je do cukierni na lody; tam się dowiedziała, że wszyscy dostali się do wybranych szkół i matematykę zdawali bez problemów. Wieczorem, uszczęśliwiona , zadzwoniła do męża, odebrał Henio.Oświadczył,że właśnie wrócili z Kórnika i tato poszedł się wykąpać. Zwiedzili zamek i park dendrologiczny. Tato poprosił taką miłą panią i dała parę młodych roślinek i trochę nasion. Wszystko to przywiozą mamie w najbliższą sobotę. - Ja ciebie, mamusiu, zaprowadzę w takie piękne miejsca, jakich jeszcze nie widziałaś, kiedy tam razem pójdziemy - obiecał na koniec. Wieczorem zadzwoniła jeszcze teściowa z Pragi z dobrymi wieściami. Gdy Jagusia zasnęła, Mirka długo stała w otwartym oknie, patrzyła w czyste, wygwieżdżone niebo i dziękowała Bogu za wszystko dobro, którego w obfitości doświadczała. Któregoś niedzielnego wieczoru przyjechał leśniczy Bączyński z prośbą, by mu doktor towarzyszył w wycieczce do lasu.Pokaże marniejący las, no i jeszcze prosił by zbadać słabującą żonę.Pochodzili , pooglądali; zgodnie doszli do wniosku, że wstrzymanie zasypywania szuwarów, to mało - trzeba od nowa pogłębić stawy. Wtedy woda wróci na swoje miejsce. Na koniec pojechali do leśniczówki. Pani Klara siedziała w fotelu z wysokim oparciem , robiła wrażenie półprzytomnej. Adam zbadał ją pobieżnie, gorączka sięgała 40 stopni. - Jak można było chodzić tyle czasu po lesie, kiedy w domu zostawił pan żonę wymagającą natychmiastowej pomocy! - ofuknął plączącego się po pokoju Ernesta i zaczął podawać leki. - Jej się takie napady zdarzają, ale poda pan , co trzeba i wszystko będzie dobrze Po chwili poprosił, by leśniczy wyszedł z papierosem, a przywołał starszą córkę.Ułożyli chorą na tapczanie; po godzinie temperatura zaczęła spadać; mogła już normalnie rozmawiać; bardzo dziękowała doktorowi, ze tak troskliwie się nią zajął. Adam zostawił recepty, pouczył córkę jak ma podawać leki i począł się zbierać. Gdyby znał drogę , wróciłby pieszo, no ale nie wiedział którą drogę wybrać i był zdany na pana Ernesta. Ten zachowywał się tak, jakby się wstydził całego zajścia. Adam nie odezwał się ani słowem. Na urlop Adam mógł liczyć dopiero po przeprowadzeniu okrągłego roku. Właśnie radzili z żoną, że część urlopu wykorzysta, gdy reszta rodziny będzie miała ferie wielkanocne. Może do Gołuchowa? Zwiedzą zamek i , co uwielbia Henio, park krajobrazowy. Miłą rozmowę przerwał telefon; dzwonił tato z tragiczną wiadomością. - Jasiek Grzelak stracił żonę. Banda pijanych wyrostków wypchnęła konduktorkę z pędzącego pociągu

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

4 07.2020r. Uparta miłość r. 19 [1] pierwszy dziewiętnasty   Tu i ówdzie jeszcze leżał śnieg, w nocy trochę mroziło, ale w powietrzu czuło się nadchodzącą wiosnę Mirkę to uskrzydlało; teraz prawdziwie cieszyła się, że ma swój dom i kawałek ogrodu dookoła. Miała wiele planów i zamierzeń, ale wszystko trzeba było omówić z mężem, wiec czekała z niecierpliwością jego przyjazdu. Do tego miał przywieźć sadzonki pnących róż.   Rodzice obiecali, ze kupią, by oszczędzić młodym szukania i wydatków. Zdążyli już pojąć, że jeśli podczas odwiedzin syna, skupiają się na tym, co myśli i zamierza Mirka – to na Adasia nie trzeba długo czekać – wpadnie przy lada okazji. Jeśli jednak omawia się wiele ważnych spraw, a o synowej nawet się nie wspomni; to długo   będzie mu do domu nie po drodze..   Dlatego, gdy Adam wspomniał o marzeniu żony, że by chciała tak, jak to widzieli w Paryżu przy Saint Bernard   obsadzić ganek i frontową ścianę pnącymi różami – natychmias...
  Wyjść na prostą Iwona marzyła i śniła po nocach o tej chwili, ale nie wierzyła, że kiedyś marzenia się spełnią. A jednak udało jej się uciec z zakładu poprawczego. Klucząc, dobiegła do przedmieścia. Zapadał dżdżysty, październikowy wieczór, gdy dobrnęła do ogródków działkowych. Włamała się do bardzo przyzwoicie wyglądającego domku i tam przenocowała. Znalazła ubranie, żeby się przebrać i parę dość cennych rzeczy, które udało jej się sprzedać na targu. Bez przeszkód wsiadła do pociągu. Rozparta na siedzeniu myślała – Cuda się zdarzają, jestem wolna! Jednakże podróż mogła się skończyć przy pierwszej kontroli biletów. Zaryzykowała i znów się udało. Poszła do konduktora i powiedziała: - Jadę na gapę, chcę przejechać całą Polskę i dotrzeć do Szczecina. I co pan na to?- zapytała. Zrozumiał w czym rzecz, znalazł pusty przedział i skorzystał z okazji. Przemycił Iwonę do Poznania, tam przekazał nowej drużynie konduktorskiej, prowadzącej skład do Szczecina. Już prawie była na miejscu...
  Po burzy jest pogoda W samotnym i smutnym życiu pani Anieli nieoczekiwanie pojawiłł się młody i przystojny Henryk. Życie znów nabrało barw. Była szczęśliwa, a ślub wydawał się być kwestią miesięcy. On jednak zwodził, kręcił i coraz natarczywiej przyglądał się jej dorastającej córce. Dominika była panieńskim dzieckiem Anieli, to dla niej rezygnowała nie raz z kolejnych znajomości, obawiając się, że ten, który ją wybiera, nie będzie chciał jej dziecka. Teraz starała się zapewnić swojej jedynaczce ciekawe zajęcia, miłe towarzystwo, by była jak najdalej od swego przyszłego ojczyma. Za nic w świecie nie chciała stracić Henryka - a córka - no cóż, jest prawie dorosła. Dominika coraz częściej przebywała poza domem, później nie zawsze wracała na noc - a matka, zajęta narzeczonym - na wszystko przymykała oczy. Minął rok i drugi, i skończyło się na tym, że Henryk odszedł, a ludzie wzięli na języki Dominikę, która czuła się wolna, niezależna, nie posłuszna żadnym zasadom. Odeszła o...