30.06.2024r. Uparta miłość t.III r.9[5] Uparta miłość t.III r.9 [5] Nastał październik, lecz w pogodzie nic się nie zmieniło. Dni były mokre, wietrzne ponure. Mimo deszczu i zimna, na pogrzeb przybyło bardzo dużo ludzi. Doktor Zalewski był związany ze Stargardem od dziesiątków lat, był tu znaną postacią. Powszechną uwagę zwracała młoda, urodziwa dama w czerni, która mu towarzyszyła.Jagusia wydawała się być starsza od swego brata, bliźniaka.Teraz, po raz pierwszy, od bardzo dawna, zupełnie zapomniała o sobie. Ani przez chwilę nie było dla niej ważne, czy ktoś na nią patrzy, czy ktoś zna niechlubny, ostatni okres jej życia, czy nie zna. Całą uwag poświęcała dziadkowi . A ten nafaszerował się lekami. które może i znieczulały, ale też czyniły go całkiem nieporadnym.Nie pamięta, gdzie schowa pieniądze, gdzie położył dokumenty, gdzie ma klucze.Ojca wspierało silne ramię Henia i kojca obecność małżonki.Wielką pomoc mieli też ođ przyrodniej siostry Adama - Ireny. Na stypie zatroszczyła się, by każdy zaproszony miał miejsce i był należcie obsłużony. Czyniła to wszystko z taktem i umiarem, tak, że niejeden pytał- kto to jest_. Po obiedzie, gdy już żałobnicy zaczynali się rozchodzić, jakiś starszy dystyngowany jegomość , przechodząc obok stolika rodziców - skłonił im się z uszanowaniem. Jagusia zerwała się z miejsca i podążyła za nim do szatyni. Pan Andrzej nie zdążył się zorientować w sytuacji, gdy dziewczyna przypadła do jego rąk i szlochała i przepraszała. - No już dobrze, moje dziecko - walczył ze wzruszeniem -już nie płacz.Starczy łez na dzisiaj. Jagusia towarzyszyła mu, gdy nakładał połaszcz. - Ludzką rzeczą jest błądzić, ale grzechem jest, jak ktoś trwa w złym. A ty, jak widzę, zdołałaś się podnieść z upadku. Nie wiem, czy wiesz, że udało mi się wynająć bardzo dobrego obrońcę... - Za wszystko po stokroć, dziękuję!~Tamto wszystko proszę wymazać z pamięci. - Pan Izydor Bosacki zapoznaje się z aktami; chętnie spotkał by się z tobą zanim będziesz wezwana na przesłuchanie. -Mam zamiar zostać z dziadkiem przez parę dni, to wtedy. Do pana Andrzeja podchodzili inni znajomi, więc dziewczyna wróciła do stolika rodziców .Gdy została sama z dziadkiem, smutek był wprost nie do wytrzymania. Trzeba było opiekować się osłabionym przez straszne poczucie winy , dziadkiem, ukrywając własne przeżycia. Najtrudniejsze dla obojga były pierwsze trzy dni, wtedy to robili porządek w szafach Gdy już część podniszczonych rzeczy babci zanieśli do pobliskiej kotłowni, a część do parafii, najgorsze mieli za sobą. Wyłonił się jakiś polan działania; zostało mnóstwo leków, niektóre z niemałym trudem sprowadzane zza granicy. Przejrzeli wszystko i te, które były jeszcze przydatne, zawieźli do sióstr zakonnych.Tam dziadek miał znajomą zakonnicę - lekarkę.Tam zostali bardzo mile przyjęci, poczęstowani obiadem i skutecznie pocieszeni. Siostra Zofia ze srogą, na pokaz, miną, rzekła: - To tacy z was katolicy?Przecież to tylko ciało umiera - my żyjemy nadal, tylko w innej rzeczywistości. No, panie Witku, otwiera się dla pana nowy etap - jak wnuczka wyjedzie, zapraszam do nas, będziemy razem leczyć chorych - tych biednych i opuszonych! Dziadek nieco zmieszany przepraszał, że chyba nie skorzysta z propozycji, bo syn zamierza zabrać go do siebie. Gdy już siedzieli w samochodzie, Jagusia rzekła: - Bardzo dobrze, dziadku, że chcesz z nami zamieszkać w Rostowie. Oddam ci swój pokój, bo jest najcieplejszy, przeniosę się do pokoju Heńka. - To znaczy, twojemu ojcu nie chodziło o Rostowo, tylko o Poznań.