21.10.2024r. Uparta miłość t.III r.11[6] Nastał lipiec a z nim fala upałów; Mirka wychodziła jedynie rankiem, albo wieczorami, by posiedzieć przed domem. Kiedyś, Gdy tak rozmyślała, chłonąc nareszcie chłodne powietrze w ciszy, nadeszła Renia i usiadła obok - Współczuję ci, Mirka; te ostatnie tygodnie muszą być ciężkie?Jak się czujesz? -Jakoś daję radę ze wszystkim, ale wolałabym chłodniejszą pogodę.A co u was, widzę,że sama zostałaś na włościach.? - Ano, Staszek na szkoleniu, Julka na obozie, a Maciek szuka Nadleśnictwa, gdzie by mógł odbyć staż - jednak są z tym kłopoty. Jakbyś czegoś potrzebowała - jestem do dyspozycji, bo widzę, że też sama jesteś przez cały dzień . Faktycznie, Adam albo w ośrodku, albo na wizytach domowych. Jagusia pojechała z dziadkiem urządzać mu nowe mieszkanie, ale lada dzień wracają. - Daleko do końca? Synek już daje znać, że chciałby na świat? - Koniec lipca, według lekarzy. Skąd wiesz, ze synek? Ja się na tym znam, widzę po kształcie brzucha. -Co tam słychać w sprawie Barańskiego? Może to on zawiadomił straż? - A skąd! W lesie suchutko, na ambonach siedzą strażnicy dzień i noc, to oni zrobili alarm. Tego drania ponoć ktoś w lesie widział, ukrywa się! - Nie do wiary, że tak można postąpić. Nigdy go nie szanowałam, ale że nie ma w nim żadnych ludzkich uczuć? Za tyle serca, co mu Janicka okazała - zostawił ją na pewną śmierć. - Prędzej, czy później złapią go-do ostatnich, swoich dni, z więzienia nie wyjdzie!łajdak, to mało powiedziane. Pod koniec miesiąca mąż z teściem zawieźli Mirkę do szpitala na Polnej. W czteroosobowej sali leżały trzy współtowarzyszki niedoli. Było miło póki się nie zorientowały, że nowa jest pod szczególną opieką; wtedy traktowały ją z rezerwą.W zasadzie było jej to obojętne, tylko, ze bardziej atakowały złe myśli: Może coś jest nie tak, ze mnie tu umieścili? Żeby nie rozmyślać, czytała, modliła się, albo obserwowała spacery chorych po skwerku między szpitalnymi budynkami. Trzeciego dnia, nad ranem przyszły bóle.Przed wieczorem, w ostatni dzień lipca urodziła się dorodna córeczka. Pomagał przemiły starszy położnik i młodziutka, wesoła położna. Oboje z Adamem byli bardzo szczęśliwi i zaskoczeni, bo miał być chłopak! Imię było dawno wybrane - to dar od babci - wiec Maria .Dni mijały, a wypisu do domu ni było. Przyczyną była wielka słabość pacjentki. Wciąż trzeba było pomagać jej w drodze do łazienki, z wielkim trudem poprawiała swe posłanie. Zlecono badania - nic nie wykazały.Mirka utrzymywała, że w domu wszystko szybko wróci do normy, więc, choć z oporami lekarza prowadzącego, wypisano ją. Niestety i to nie przyniosło poprawy. zaciskała zęby, powtarzała sobie: muszę - ale, kiedy omal nie upadła z małą na rakach - poddała się. Domownicy, zaniepokojeni i zmartwieni zajęli się i dzieckiem i domem. Dziadek z Heniem gotowali posiłki, Adam zajmował się małą Marysią, a Jagusia prała, sprzątała, doglądała ogrodu.Tak minął tydzień i drugi - teść obmyślał, jak zawieść Mirkę do Poznania na kompletne przebadanie. Wtedy niespodziewanie przyjechał Przemek Zeliga ze swoją drugą żoną- Zuzią Popławską. Jak zwykle pełen werwy, humoru, zaczął od wymówek. - Kto to słyszał, żeby nie powiadomić przyjaciela?! Od obcych ludzi się dowiedziałam! - Adam od rana był w przychodni, dziadek słuchał roztargniony, a Mirkę wydawała się męczyć ta wizyta. Przemek zmienił ton, zaofiarował swoją pomoc w kuchni, Zuzia chętnie zabrała małą na spacer. Uwijając się przy gotowaniu, pan Wiktor opowiedział o stanie synowej. Przemek milczał , zatroskany; dopiero gdy siedli po obiedzie do kawy , wyraził swoje zdanie.