9.03 2025r. Uparta miłośc t.III r. 14[3] Renia powoli dochodziła do siebie; przytomniejszym wzrokiem popatrzyła na sąsiadów i usiłowała wstać. - Spokojnie, posiedź jeszcze aż będziesz silniejsza. - Głowę wam zawracam swoimi sprawami... - Są rzeczy ważne i najważniejsze - nie zawracasz głowy - rzekła Mirka. - Tak, ale u mnie wszystko pootwierane,światła pozapalane, nawet radio w kuchni gra i znów spróbowała się podnieść z fotela. - To ja pójdę pozamykam, pogaszę - zaofiarował się Henio. Wyszedł i zaraz wrócił , poszedł do kuchni. -Tylko tyle mamy soli? - pokazał solniczkę- nie da się stanąć na schodach. - Na dole w szafce powinno być całe kilo, a może i dwa. Ojciec pośpieszył z pomocą: z soli i popiołu zrobili mieszankę, posypali schody i dróżkę do sąsiadów i dopiero chłopak. ostrożnie stąpając mógł przejść do mieszkania Dalszewskich. będąc w przedsionku, usłyszał, że dzwoni telefon. - Halo! - Tu mówi Jóżwiakowa, z kim rozmawiam? - Z synem.- skłamał myśląc: niech to spadnie na mnie, ja udźwignę. - Wiecie co się stało? - Wiemy. - Powiedz mamie, że Stasiu w karetce odzyskał świadomość, rozmawiał z lekarzem. Wzięli go na blok operacyjny. Rano będzie coś wiadomo, to zadzwonię. - Pani może chodzić? - Mogę. Nic mi nie jest, mam bark wybity, myślę, że za dwa, trzy dni mnie wypiszą. Nie były to radosne wieści, ale Reni bardzo pomogły. Nieżywego przecież by nie operowali. - To Terenia Jóżwiakowa dzwoniła?Pamiętam ją z GS-u. - Stare dzieje, od lat jest główną księgową u Stasia w zawodówce. Wracali z narady. Adam, widząc w jakim stanie jest sąsiadka, zaproponował, by Henio zanocował u nich. - Rano pod dom podjechała piaskarka; doktor jadąc za nią mógł bezpiecznie dotrzeć do Przychodni, gdzie czekali chorzy i poszkodowani. Mirka wyglądała syna, godzina już była przedpołudniowa - a jego nie było Wzięła wiec córeczkę i poszła zobaczyć, co u Reni. Ta siedziała przy stole ze zmierzwioną fryzurą, z zapadniętą twarzą, w starym swetrze - wyglądała żałośnie. - Henio jeszcze śpi; ja zapadałam w krótkie drzemki, a on zasnął dopiero nad ranem. - Masz jakieś wiadomości.? - Jóżwiakowa dzwoniła, że jest na intensywnej terapii, tam nie zajrzy. Jak powiedziała decydujące będą najbliższe dni. Pojechali jej nowym samochodem i ona prowadziła w te i z powrotem. Byli już koło Suchego, jak zrobiło ślisko. Zatrzymali się na kawę i Staszek zaproponował, że on teraz poprowadzi,że ona jest zmęczona. No i po paru kilometrach zniosło go i wpadli pod ciężarówkę. - Czego potrzebujesz, oprócz tego, że obiad ci przyniosę? Renia nic nie odpowiedziała, gdyż bała się wybuchnąć płaczem, by nie straszyć i tak mocno niepewnej Marii. Po południu temperatura tak wzrosła, ze królowała głównie woda, bo i śnieg topniał na protegę i po oblodzeniu nie było śladu. Henio pojechał do internatu, a do Reni zawitali zaniepokojeni goście - Boguś z nową zoną i urodziwym, paroletnim synkiem. Późnym wieczorem zadzwoniła Jagusia, że Maciek przyjechał,że byli u ojca, ale go nie widzieli, uzyskali tylko informację, że stan jest ciężki, ale stabilny.