Przejdź do głównej zawartości



6  lipca 2018r.

Witajcie! 


Te kilka drzew, które Stwórca tak hojnie wyposażył , oraz inne też pożyteczne - od wieków były sadzone w pobliżu domostw. Ale my jesteśmy nowocześni, jak coś sadzimy , to najwyżej iglaka.

Wyjść na prostą [8]
-      Ale frajer!- mówiły jedne. –Że też są jeszcze tacy faceci – rozmarzały się inne.
-      Iwona nie miała większych nadziei, że jeszcze kiedyś go spotka. Nie mogła liczyć na przepustkę, o ucieczce nie było  mowy – miała zwiększony nadzór.
Zdarzyło się inaczej; wczesną wiosną przyjechał dziadek i załatwił dla wnuczki tydzień wolnego ze względu na ciężką chorobę matki. Iwona szalała z radości. Niedomaganiem mamusi wcale się nie przejęła – Wystarczy, że przystopuje z piciem, a wyzdrowieje! – podsumowała cały problem.
W pociągu dziadek wyjawił straszną prawdę:
Matka nie żyje, tydzień minął, jak ją pochowaliśmy. Przygodny kochaś pchnął ją nożem i uciekł-      .

-      Iwona nie miała większych nadziei, że jeszcze kiedyś go spotka. Nie mogła liczyć na przepustkę, o ucieczce nie było  mowy – miała zwiększony nadzór.
Zdarzyło się inaczej; wczesną wiosną przyjechał dziadek i załatwił dla wnuczki tydzień wolnego ze względu na ciężką chorobę matki. Iwona szalała z radości. Niedomaganiem mamusi wcale się nie przejęła – Wystarczy, że przystopuje z piciem, a wyzdrowieje! – podsumowała cały problem.
W pociągu dziadek wyjawił straszną prawdę:
Matka nie żyje, tydzień minął, jak ją pochowaliśmy. Przygodny kochaś pchnął ją nożem i uciekł


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

  Wyjść na prostą Iwona marzyła i śniła po nocach o tej chwili, ale nie wierzyła, że kiedyś marzenia się spełnią. A jednak udało jej się uciec z zakładu poprawczego. Klucząc, dobiegła do przedmieścia. Zapadał dżdżysty, październikowy wieczór, gdy dobrnęła do ogródków działkowych. Włamała się do bardzo przyzwoicie wyglądającego domku i tam przenocowała. Znalazła ubranie, żeby się przebrać i parę dość cennych rzeczy, które udało jej się sprzedać na targu. Bez przeszkód wsiadła do pociągu. Rozparta na siedzeniu myślała – Cuda się zdarzają, jestem wolna! Jednakże podróż mogła się skończyć przy pierwszej kontroli biletów. Zaryzykowała i znów się udało. Poszła do konduktora i powiedziała: - Jadę na gapę, chcę przejechać całą Polskę i dotrzeć do Szczecina. I co pan na to?- zapytała. Zrozumiał w czym rzecz, znalazł pusty przedział i skorzystał z okazji. Przemycił Iwonę do Poznania, tam przekazał nowej drużynie konduktorskiej, prowadzącej skład do Szczecina. Już prawie była na miejscu...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej
4 07.2020r. Uparta miłość r. 19 [1] pierwszy dziewiętnasty   Tu i ówdzie jeszcze leżał śnieg, w nocy trochę mroziło, ale w powietrzu czuło się nadchodzącą wiosnę Mirkę to uskrzydlało; teraz prawdziwie cieszyła się, że ma swój dom i kawałek ogrodu dookoła. Miała wiele planów i zamierzeń, ale wszystko trzeba było omówić z mężem, wiec czekała z niecierpliwością jego przyjazdu. Do tego miał przywieźć sadzonki pnących róż.   Rodzice obiecali, ze kupią, by oszczędzić młodym szukania i wydatków. Zdążyli już pojąć, że jeśli podczas odwiedzin syna, skupiają się na tym, co myśli i zamierza Mirka – to na Adasia nie trzeba długo czekać – wpadnie przy lada okazji. Jeśli jednak omawia się wiele ważnych spraw, a o synowej nawet się nie wspomni; to długo   będzie mu do domu nie po drodze..   Dlatego, gdy Adam wspomniał o marzeniu żony, że by chciała tak, jak to widzieli w Paryżu przy Saint Bernard   obsadzić ganek i frontową ścianę pnącymi różami – natychmias...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej
14.09.2019r. Uparta miłość r.IV.[3]  Zapadł wieczór, wielki , pomarańczowy księżyc wyłonił się spoza chmurek. Pachniało maciejką, końcem lata; było niewiarygodnie pięknie i romantycznie. Poszli do parku. Mirka była rozmarzona, szczęśliwa; mogłaby tak krążyć z tym wytęsknionym pod cudnym gwiaździstym niebem w nieskończoność. Żadne słowa nie były potrzebne, a przypadkowe muśnięcie jego ręki sprawiało ogromną przyjemność.   Była jednakże ciekawa jego życia. Pytany o studia, opowiadał chętnie , dowcipnie z nutką autoironii. O wyjeździe do Francji też mówił szczerze, że o nim marzy, a jednocześnie boi się, bo słabo zna język.   Adam   utrwalił   sobie już pewien schemat postępowania z   panienkami prowadzący do szybkiego nasycenia zmysłów. Teraz męczył się niezmiernie , bo nie śmiał dotknąć tej pięknej, świeżej i   - czuł to – czystej dziewczyny .- Niech pan uważa, bo tu jest grząski kawałek – ostrzegła, gdy zbliżali się do strumyka.   ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej